Valse vrienden, wie kent ze niet?

Wie een vreemde taal leert, krijgt er onherroepelijk mee te maken: valse vrienden, in het Duits 'falsche Freunde'. Woorden of uitdrukkingen die in beide talen sterk op elkaar lijken, maar toch een geheel andere betekenis hebben. En het gevaar dat je daarbij een keer de mist in gaat, is extra groot bij talen die nauw aan elkaar verwant zijn, zoals het Duits en Nederlands. Deze talen behoren tot dezelfde Indo-Europese taalfamilie.

 

Ook ik kan erover meepraten. Een klassieke fout die ik op de middelbare school maakte, is het gebruik van het woord 'bellen'. Voor Nederlanders een echte valkuil, want als wij aan het bellen slaan, pakken we de telefoon om contact met iemand op te nemen. Wanneer je echter tegen een Duitser zegt: “Mein Freund hat gebellt” zal hij raar opkijken. Het Duitse werkwoord ‘bellen’ betekent namelijk 'blaffen': 'Der Hund bellt' (de hond blaft). Ai, foutje, bedankt! In Nederland bellen dus de mensen, in Duitsland de honden… 'Anrufen' is overigens het Duitse woord voor bellen.


Valse vrienden kunnen dus onbedoeld voor grappige, maar soms ook voor pijnlijke of verwarrende situaties zorgen. Als in Nederland iemand 'doof' is, kan hij niets horen. Als een Duitser het woord 'doof' gebruikt, verwijst hij daarmee echter niet naar slechthorendheid: 'doof' betekent in het Duits zoveel als stom of dom. Als een Duitser niets kan horen, dan is hij 'taub'.


Ook de Duitse uitdrukking 'Das ist doch nicht schlimm' zet Nederlanders vaak op het verkeerde been. Het Duitse woord 'schlimm' heeft namelijk niets met het Nederlandse woord 'slim' te maken. Als een Duitser zegt dat iets 'nicht schlimm' is, bedoelt hij dat iets niet erg is. Een juiste vertaling van het Nederlandse woord 'slim' is 'klug' of 'schlau'.


Wil je weten welke valse vrienden de Duitse taal nog meer in petto heeft? Neem dan hier eens een kijkje.

 

Corine